In deze preek neemt Corné den Breejen de gemeente mee in het thema Jezus in onze chaos, en vooral in wat het betekent om Hem echt te ontmoeten. Hij begint met herkenbare voorbeelden van ontmoetingen die je bijblijven en die rust kunnen brengen als je hoofd vol onrust zit. Vanuit die gedachte zegt hij dat je, hoe je ook binnenkomt, op de juiste plek bent, omdat God je kent en van je houdt. Een ontmoeting met God vraagt wel om kwetsbaarheid: eerlijk durven zijn over wat er in je leeft. Bij God is dat veilig, en in de gemeente hoort dat ook een veilige ruimte te zijn.
Daarna legt hij de kern neer vanuit Mattheüs 11:28-29. Jezus nodigt iedereen uit die moe is en gebukt gaat onder lasten, en belooft rust voor het hart en de ziel. Corné benadrukt dat “alle” ook echt iedereen betekent, dus ook als je denkt dat je door je worstelingen, zonde of schaamte niet welkom bent. Je mag juist mét die chaos naar Jezus toe. God belooft niet alleen rust, maar ook een nieuw perspectief en nieuwe kracht.
Vervolgens licht hij het beeld van het juk toe. Een juk is iets dat je letterlijk doet buigen onder gewicht, en hij verbindt dat aan hoe mensen figuurlijk gebukt kunnen gaan onder zorgen, schuld of religieuze druk. Jezus’ uitnodiging is revolutionair, omdat Hij niet een zwaarder pakket regels oplegt, maar zegt dat Zijn juk licht is. Corné onderstreept dat christelijk geloof niet draait om wetjes en regeltjes die je op eigen kracht moet volhouden, maar om een Persoon: Jezus Christus. Rust is daarom niet vooral een methode, theorie of tijdelijke ontsnapping, maar rust is verbonden aan Jezus zelf, de Vredevorst.
Daarbij maakt hij ruimte voor het werk van de Heilige Geest. Vanuit Galaten 5:25 zegt hij dat wanneer de Geest ons leidt, we ook daadwerkelijk die richting mogen volgen. Dat vraagt overgave en controle loslaten. Corné noemt dat de Heilige Geest zich niet opdringt, maar ruimte geeft waarin wij kunnen instappen. Hij roept de gemeente op om elkaar daarin vrijheid te geven en liefde centraal te houden, ook als mensen verschillend reageren op Gods aanwezigheid. Hij benoemt dat sommige mensen emotioneel kunnen worden, vreugde ervaren of zelfs lichamelijk reageren, en waarschuwt tegelijk voor het maken van een show. De kern is: God kan op verschillende manieren werken, en eenheid in Christus vraagt niet dat je het over alles eens bent.
Vanuit de onrust in de wereld en in persoonlijke levens benadrukt hij dat haat veel lawaai maakt, maar dat liefde sterker is en verbindt. De problemen kunnen er nog zijn, maar midden in de onrust kan Gods vrede werkelijk aanwezig zijn. Corné daagt de gemeente uit om kwetsbaarheid te kiezen: het masker af, eerlijk worden over de chaos, en die bij Jezus brengen. Hij benoemt ook de leegte die mensen kunnen ervaren en hoe we die soms proberen te vullen met allerlei dingen die uiteindelijk niet blijvend verzadigen. Alleen Jezus kan die leegte echt vullen.
Aan het einde richt hij de blik op Gods belofte uit Openbaring 21:4-5: God wist tranen af en maakt alle dingen nieuw. Hij benadrukt dat Jezus niet alleen gepredikt moet worden, maar in je hart geboren moet worden. Dat is de ontmoeting die echte rust brengt. Voor wie zoekend is zegt hij bemoedigend dat ook als jij niet zeker weet of je in God gelooft, God wel naar jou toe bewogen is en een doel heeft met je leven. Hij moedigt aan om het denken te vernieuwen, negatieve gedachten en verleiding niet te volgen, maar je te richten op Gods Koninkrijk: de wereld achter je en het kruis voor je.
De preek sluit af met een uitnodiging tot gebed en stilte: breng je onrust, zonde, vragen en lasten bij God. In het gebed vraagt Corné om vrede, vergeving en aanraking door de Heilige Geest, voor persoonlijke situaties, gezinnen, de kerk en de stad Tiel. Hij bidt specifiek dat het juk van lasten van schouders afgenomen wordt, dat mensen de opstandingskracht van Jezus zullen ervaren, en dat er een voorproefje mag zijn van Gods nieuwe werkelijkheid, nu al in het leven en uiteindelijk in de eeuwigheid.