Chris opent met zijn ervaring bij Opwekking. Vanuit Myanmar, waar hij en Helene wonen in een eenvoudig bamboehuis met een golfplaten dak, stond hij ineens in een grote tent vol mensen die samen de Heer aanbaden. Dat raakte hem diep en maakte hem opnieuw dankbaar voor de zegeningen in Nederland. Vanuit die dankbaarheid deelt hij het woord dat hij op zijn hart heeft voor de gemeente: vrucht.
Hij verbindt dat thema met Jezus’ woorden over vrucht dragen en met Spreuken 11:30: de vrucht van de rechtvaardige is een boom des levens. Chris legt uit dat rechtvaardigheid niet iets is wat mensen zelf verdienen, maar iets wat zij in geloof ontvangen. Vanuit Romeinen 1 vertelt hij dat Gods rechtvaardigheid in het evangelie geopenbaard wordt. Wie door God aanvaard is, mag leven als kind bij de Vader.
Chris staat stil bij de boom des levens in Genesis, Spreuken en Openbaring. Hij ziet daarin een beeld van Jezus, die zelf het leven is. De vrucht die God in gelovigen laat groeien, is niet eigen kracht of eigen werk, maar het leven van Jezus dat zichtbaar wordt. Dat raakt het gezin, het werk, de school, de buurt en de stad. Zo wil God vrucht geven die verder gaat dan mensen kunnen bedenken of bidden.
Daarna deelt Chris hoe Gods trouw zichtbaar is in hun leven en werk onder het Palaungvolk in Myanmar. Hij vertelt over gesloten deuren in China, nieuwe openingen, het leren van een nieuwe taal, nood door oorlog, overstromingen en aardbevingen, maar ook over harten die opengaan. Door medische hulp, kerstfeesten, gebed, onderwijs en samenwerking met lokale gelovigen wordt het evangelie gedeeld onder mensen die diep in het boeddhisme leven.
Chris maakt onderscheid tussen geloven en vertrouwen. Met het verhaal van Charles Blondin, die over een koord boven de Niagara-waterval liep, laat hij zien dat mensen kunnen geloven dat iemand iets kan, zonder zichzelf toe te vertrouwen. Zo nodigt hij de gemeente uit om niet alleen te geloven dat Jezus betrouwbaar is, maar zich werkelijk aan Hem over te geven. Jezus is trouw, eerlijk, rechtvaardig, nabij en in staat om te doen wat nodig is.
Aan het einde roept Chris de gemeente op om een keuze te maken. Zoals iemand bij het klimmen het touw moet leren vertrouwen en loslaten, zo mogen gelovigen hun eigen houvast loslaten en zich aan Jezus toevertrouwen. Hij bidt dat dit een markeerpunt mag zijn: dat de gemeente zich volledig aan God geeft, zodat de Heilige Geest vrucht laat groeien in personen, gezinnen en de gemeente.
Bijbelgedeelte: Johannes 15:1-27; Spreuken 11:30; Romeinen 1:16-17; Genesis 3:22-24; Openbaring 22:2-14; Johannes 6:53-58; Efeze 4:13; 2 Korinthe 5:17; Efeze 3:20; 1 Korinthe 6:19-20